คำเตือน : ถ้าคุณไม่ใช่กัลชาญ ก็ไม่ต้องอ่านก็ได้ เพราะจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพ
(กัลชาญ อิทธิปาทชัย )
เรารู้จักกันครั้งแรกตอนม.3
เราสนิทกันเพราะโทรศัพท์แค่ครั้งเดียว
ที่กินเงินเราจาก 800 เหลือ 36 บาท แต่แกคงจะจำไม่ได้
เราสนิทกันเร็วมาก เค้าว่ากันว่า ถ้ารักกันเร็วก็จะเบื่อกันเร็ว
แต่ทฤษฎีนี้คงใช่ไม่ได้กับเราสองคนใช่ไหม?
บอกตามตรงเราไม่เคยคิดว่าจะมีเพื่อนที่สนิทกันได้ถึงขนาดนี้
ยิ่งเป็นแก เรายิ่งไม่คิด
แต่ตอนนี้เราคิด...ว่าดีแล้วที่เป็นแก
อะไรที่ผ่านมา ที่มันแย่ๆเราก็จะทำเป็นลืมให้ก็แล้วกัน
เพราะอย่างน้อยก็อยากจะจำแต่เรื่องที่มีความสุขที่ได้ใช้เวลาอยู่กับแก
ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ เราก็ยังคงเหมือนเดิม
เราก็ยังคงไม่ยอมพูดเรื่องตัวเองเหมือนเดิม
เรายังนิสัยเหมือนเดิม
เรายังบ้าๆบอๆไร้สาระเหมือนเดิม
เรายังมีแกเป็นเพื่อนรักเหมือนเดิม
เรายังไม่ยอมบอกรักแกเหมือนเดิม
แต่แกคงรู้อยู่แล้วใช่มั้ย ว่าเรารู้สึกยังไง
บอกตรงๆ วันนี้เราเศร้ามาก เราเปิดเอ็มบ่อยมากแต่ไม่เจอแก
เรานั่งร้องไห้อยู่หน้าคอม นั่งพิมเอนทรี่ที่แล้วไปด้วยอารมณ์เป็ดๆ
....เราไม่กล้าโทรหาคนเพื่อขอความช่วยเหลือเหมือนเดิม
เราเกรงใจคนอื่นพร่ำเพรื่อเหมือนเดิม
เพราะเรามักจะคิด...ว่าเค้าจะรำคาญรึเปล่า เค้าจะว่างพอรึเปล่า
ตอนกลางคืน เราก็เลยตัดสินใจ ทิ้งข้อความในเอ็มไว้ก้อได้วะ
แล้วแกก็ตอบมา
แกคงไม่รู้ว่าเราดีใจแค่ไหน...จริงๆนะ
มีอีกอย่าง ที่เราอยากบอกให้แกได้รู้
ไม่ใช่ว่าเราอยากคุยกับแกแค่ตอนเราเหงาหรือเศร้าหรือว่างนะ
ไม่ใช่ว่าเรามีใครแล้วหมายความว่าเราจะรักเค้ามากกว่าแกนะ
ไม่ใช่ว่าที่เราไม่บอกรักมันหมายความว่าเราไม่รักแกนะ
แต่ว่านะ...ถ้าหากแกอยากได้ยินจริงๆล่ะก็
ช่วยรอก่อนได้มั้ย?
รอจนกว่าเราจะหาคำที่มันมีความหมายมากกว่าคำว่ารักได้
แล้วเราจะบอกแกเอง